Budzik z zadaniami: jak wyciąga cię z łóżka

„Czy jest budzik z zadaniami, który zmusza do wstania?” Prawie: budzik z zadaniami wyłącza się dopiero wtedy, gdy zrobisz coś, czego nie da się zrobić w łóżku. W Wakea są to przysiady, pompki albo ścielenie łóżka, a kamera telefonu sprawdza to bezpośrednio na urządzeniu.

Zmusić nie może żaden budzik. Ale zdejmuje z półsnu decyzję, a Wakea ustawisz w kilka minut. Ograniczenia znajdziesz niżej.

Znasz ten wieczór: „Jeszcze jeden film.” Następny włącza się sam, czat grupowy dalej się toczy i nagle jest po północy. W Niemczech prawie cztery na dziesięć dorosłych przyznaje, że w dni robocze śpi krócej niż siedem godzin.

Potem dzwoni budzik, a kciuk wyłącza go, zanim w ogóle się obudzisz. O 6:30 nie decyduje głowa, tylko ręka. A ledwo budzik ucichnie, masz już telefon w dłoni: tylko rzut oka na wiadomości, jeden film i łóżko znów cię wciąga.

To nie lenistwo. Zaraz po przebudzeniu głowa bywa ociężała przez pół godziny, czasem dłużej, a kciuk jest szybszy niż głowa. W jednym małym badaniu ludzie szybciej ruszali się, gdy budzik milkł dopiero po zadaniu, na przykład zdjęciu zrobionym w pokoju. Dla samej Wakea takich liczb nie ma.

Budzik z zadaniami taki jak Wakea wyłącza się dopiero wtedy, gdy wykonasz jedną z trzech misji. Wybierasz ją osobno dla każdego budzika. Przycisku drzemki w aplikacji nie ma.

• Przysiady: Przednia kamera liczy twoje powtórzenia na żywo. Ustaw telefon tak, żeby biodra i kolana były w kadrze.
• Pompki: trudniejszy start. Telefon stoi z boku, w kadrze są ramiona i tułów.
• Ścielenie łóżka: Ścielisz łóżko i robisz mu zdjęcie, jak w budziku ze zdjęciem. Kamera sprawdza na urządzeniu, czy jest pościelone.

Rano wygląda to tak: budzik dzwoni, uruchamiasz misję, kamera liczy albo sprawdza, potem budzik się wyłącza. Rozpoznawanie przez kamerę działa bezpośrednio na urządzeniu. Zdjęcia i filmy nie są zapisywane ani przesyłane.

Dlaczego akurat ruch? Zagadki albo rachunki da się rozwiązać na leżąco. Wszystkie trzy misje wymagają wstania z łóżka. To rozsądne założenie, nie dowód.

Budzik z misją ustawisz w kilka minut:

1. 1Wybierz misję i godzinę. Dodaj nowy budzik, wybierz misję, ustaw godzinę, a w „Powtarzanie” wybierz „Codziennie” albo „Dni robocze”. Podobna pora wstawania także w dni wolne wspiera twój rytm snu.
2. 2Zacznij łagodnie. Poziom trudności wybierasz osobno dla każdego budzika, dla przysiadów i pompek. Zacznij od łatwego i podnoś dopiero, gdy pójdzie gładko. Misja, która irytuje, szybko ląduje w koszu.
3. 3Zezwól na powiadomienia i kamerę. Bez powiadomień żaden budzik nie zadzwoni, nawet przy otwartej aplikacji. Bez dostępu do kamery budzik z misją kamery jest wstrzymany.
4. 4Sprawdź iPhone’a. Włącz powiadomienia wrażliwe czasowo, żeby budzik dotarł do ciebie także w skupieniu Sen. Przełącznik Dzwonek/Cisza może wyciszyć budzik, więc sprawdź go wieczorem.
5. 5Sprawdź Androida. „Zwiększ głośność przy dzwonieniu” podnosi głośność budzika, gdy dzwoni.
6. 6Naciśnij „Przetestuj budzik”. Przejdź przez to wieczorem przy zapalonym świetle, z telefonem kawałek od łóżka, żeby trzeba było wstać, ale z biodrami i kolanami w kadrze. Wieczorem wydaje się to głupie, ale oszczędza rano przykrej niespodzianki.

Kamerze jest trudniej w półmroku sypialni. Jak dobrze rozpoznawanie działa w takich warunkach, nie da się obiecać: jasny pokój testowy to co innego niż pokój o świcie.

Dlatego: zapal światło, zanim zacznie się misja, ustaw telefon stabilnie i prosto i stosuj się do podpowiedzi na ekranie, na przykład „trochę dalej”. Przy przysiadach i pompkach w razie wątpliwości pomaga poziom łatwiejszy. Przy ścieleniu łóżka poziomu trudności nie da się ustawić: tu w kadrze musi być całe łóżko, więc cofnij się o krok. Przetestuj raz także przy przygaszonym świetle.

Wakea nie zmusza cię dosłownie, i to celowo. Jest wyjście awaryjne, żeby nikt nie był uwięziony. Kto z niego skorzysta, nie wykonał misji, a ten poranek nie liczy się do twojej serii. Dzwonienie poza tym kończy się samo po jakimś czasie.

A po misji? Wakea sprawdza misję, a nie to, co dzieje się potem. Możesz więc znowu się położyć. Pomaga stałe zdanie „jeśli–to”: „Kiedy skończę misję, zapalam światło i idę do kuchni.”

Nowy nawyk potrzebuje zwykle około dwóch miesięcy, u jednych krócej, u innych dłużej. Pojedynczy opuszczony dzień prawie cię nie cofa. Dzięki misji masz już coś za sobą, zanim dzień naprawdę się zacznie.